Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

St Vincent "St Vincent"

                                                St_Vincent_artwork.jpg


   Η Annie Clark ή St Vincent , όπως είναι το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο, είναι ήδη μία cult φιγούρα στους χώρους της εναλλακτικής ροκ μουσικής της τελευταίας επταετίας . Γεννημένη  στην  Tulsa  της  Οκλαχόμα αλλά  μεγαλωμένη  στο  Texas , η  St  Vincent άρχισε  να  παίζει  κιθάρα   από  τα  δώδεκα  και  αργότερα   στα  εφηβικά  της  χρόνια   εργάστηκε   ως  υπεύθυνη  για  τις  περιοδείες  του  φωνητικού   jazz  σχήματος Tuck  and  Patti .Παράλληλα , σπούδαζε   στο   Berklee  College  of  Music  .Όταν  ολοκλήρωσε  τις σπουδές της  το  2004  ,επέστρεψε  στο  Texas   και  έγινε  μέλος  της  μουσικής  κολεκτίβας  The  Polyphonic  Spree ,συνοδεύοντάς  τους  στην   ευρωπαϊκή  περιοδεία  που  ξεκινούσαν  τότε ,με την  κυκλοφορία  του δεύτερου  άλμπουμ  τους  Together , we're  heavy.Αργότερα   θα  τους  εγκαταλείψει  , για  να  γίνει προσωρινό  μέλος  του  συγκροτήματος  με  το  οποίο  έδινε  συναυλίες  ο  Sufjan  Stevens . H προσωπική της  πορεία  ξεκινά  ουσιαστικά   το  2007  με  την κυκλοφορία  του  άλμπουμ  Marry  me   στην  εταιρεία Beggars   Banquet  .Έκτοτε  θα  ακολουθήσουν    τρία   ακόμη  έργα   στην  εταιρεία  4AD  ,τα  Actor [2009], Strange  Mercy  [2011]   και  η  συνεργασία  της  με  τον θρυλικό  David   Byrne   στο   Love  this  giant  του 2012.  Υφολογικά   ο  ήχος  της St  Vincent   [πήρε  το  ψευδώνυμό  της  από   το  St  Vincent's   Catholic   Medical  Center  στο  οποίο   άφησε  την  τελευταία  του  πνοή  ο   μεγάλος    Ουαλός  ποιητής  Dylan Thomas] κινείται   στο  χώρο   της  πειραματικής  pop     και  rock  μουσικής . Τα  τραγούδια  της ξεδιπλώνονται  πάνω σε    ηλεκτρονικές  ρυθμικές  βάσεις  ,οι  οποίες συχνά   εμπλουτίζονται   με   περίτεχνα  και  νευρώδη  κιθαριστικά   παιχνιδίσματα  ή  με  μελωδικά  synth  περάσματα . Το    φετινό   ομώνυμο  άλμπουμ  St  Vincent είναι   η  πέμπτη   δουλειά   της  ταλαντούχας   συνθέτριας  ,τραγουδίστριας και  μουσικού .Και   είναι   ένας  αληθινός  θρίαμβος  σύνθεσης  και  αισθητικής .Περισσότερο εξωστρεφές  ,  μετέωρο - καλύτερα  ισορροπημένο - ανάμεσα  στην  πειραματική   εξτραβαγκάντσα   και στη  συμβατική   pop  σύνθεση ,  εγωκεντρικά  απροσδιόριστο  και  αταξινόμητο , τη  μια  στιγμή συγγενικό με  τον  ήχο  των  Talking  heads  και  την  άλλη  μ' εκείνον  των Eurythmics , πατώντας   με  το  ένα  πόδι στο new  wave  παρελθόν της  δεκαετίας  του  80  και  με  το άλλο  στο  «ποιος  ξέρει ποιο  θα  είναι»  μέλλον της  μουσικής , φουτουριστικό   και  συνάμα  παραδοσιακό ,το  St  Vincent    είναι  ένα  από  τα αριστουργήματα  του  2014   και  ίσως  η  κορυφαία  στιγμή  μιας   ευφάνταστης  καλλιτέχνιδας .

Τσιαχρής  Κώστας 



Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

The War on Drugs "Lost in the dream"

                                           untitled.png


Οι   War   on  drugs   είναι   το  μουσικό   σχήμα  που  δημιούργησαν   το   2005   οι κιθαρίστες   Adam   Granduciel   και   Kurt   Vile . Στην  πορεία  βέβαια  ο  δεύτερος  αποχώρησε   , για  να   ακολουθήσει   το  δικό  του  άστρο ,σχεδόν  αμέσως  μετά  την  κυκλοφορία  της  πρώτης  δουλειάς  του  συγκροτήματος  Wagonwheel  blues   το  2008  . Τους   War   on  drugs   ,οι   οποίοι   κατάγονται   από  τη   Φιλαδέλφεια  των  ΗΠΑ , συμπληρώνουν  οι  David Hartley (μπάσο  ,κιθάρα  ), Robbie Bennett (keyboards και  κιθάρα ) και   Patrick Berkery (drums).  Μετά  το  Wagonwheel   blues  , ήταν  το      Slave  Ambient   του   2011  αυτό  που  τους  σύστησε  σε  ένα  μεγαλύτερο  κοινό   και  που τους   εξασφάλισε  σχεδόν  καθολική  κριτική  αποδοχή  . Για   να  ηχογραφήσει    το  φετινό   Lost  in the  dream  ο  Granduciel   χρειάστηκε  δύο  περίπου  χρόνια  ,ξεκινώντας  από  το  καλοκαίρι  του  2012 και  περιδιαβαίνοντας  σε διάφορες  περιοχές  της   Ανατολικής  Ακτής , από  τη  Βόρεια  Καρολίνα  μέχρι  το  New  Jersey . Πολλά   μάλιστα  από  τα  τραγούδια   ηχογραφήθηκαν  σε  διαφορετικές  παραλλαγές  , μέχρι  να  οριστικοποιηθεί  η τελική  τους  μορφή . Υφολογικά   το  άλμπουμ   συνδέει     την  παράδοση  μεγάλων   Αμερικανών  τραγουδοποιών ,όπως  ο  Dylan [το  ομώνυμο  Lost  in the dream  θα  στοιχημάτιζε  κανείς  ότι  ξέπεσε  από  το  Blood  on the tracks ]    , ο  Springsteen  [για  παράδειγμα    το  Burning  είναι  το σιαμαίο  αδελφάκι  του  Dancing in  the  dark]   , o  Tom  Petty [έντονη  η   νοερή  παρουσία  του  στο  Eyes  to the wind]   , o  Bob  Seeger , με  τους  κιθαριστικούς  ελιγμούς  του  Mark  Knopfler  και  των  Spacemen  3 .Από  τις  πρώτες  νότες  στέλνεται  το   μήνυμα  ότι  ο  ήχος  του  συγκροτήματος   απλώνεται   και   στροβιλίζεται   γύρω  από    σχεδόν   επικά   κιθαριστικά   μοτίβα  ,κλείνοντας  ταυτόχρονα  το  μάτι   σε   country   απόηχους. Ωστόσο , κατά  παράδοξο  τρόπο  τα  τραγούδια  τους   παραμένουν  στην  περιοχή  του  εναλλακτικού   και  διατηρούν  έναν   περιπετειώδη   και   αιθέριο    χαρακτήρα  που  μας  αποτρέπει  να  τα   θεωρήσουμε  ως  απλή  μίμηση  του     ύφους  των  παραπάνω   συνθετών    ή  ως  τυπικές    country   rock  ασκήσεις   .Τα  τραγούδια  του  Lost  in the dream  κατορθώνουν  να έχουν  τη  δική  τους  προσωπικότητα  κυρίως  επειδή   τρέφονται  από   την  πίστη  του  δημιουργού  τους  σ' αυτά  , επειδή  παρά  τον   κιθαριστικό   όγκο  που  κουβαλούν  ,αποπνέουν  την αύρα  του  δροσερού  και   του  αληθινού .  Πέρα  από  τις   ατμοσφαιρικές  κιθάρες  , τον  ηχητικό  καμβά  του   άλμπουμ   συμπληρώνουν  τα πνευστά  , τα  keyboards  και  τα  synthesizers , ενώ    στιχουργικά  ,  η  μοναξιά  και  η  κατάθλιψη  αποτελούν  τα δύο  κυρίαρχα   θέματα  που   διατρέχουν   ολόκληρο  το  δίσκο . Το   σημαντικότερο   ωστόσο  είναι  ότι   τα  τραγούδια  αυτά  ξεδιπλώνονται   σα  βραδυφλεγείς  βόμβες  που  ενώ  αρχικά  σου  δίνουν  την  εντύπωση  της  ευθύγραμμης  ακρόασης    ,  σταδιακά  αφήνουν  τα  γυρίσματά  τους  να  σε  συνεπάρουν  και  να  σου  ανοίξουν   την πραγματική    τους  διάσταση ,αυτή   του  συνεχόμενου  βάθους  .

Κώστας  Τσιαχρής 


Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΒΑΚΗ ΛΟΙΖΙΔΗ

                                                    img5-Vakis.jpg


Διαβάζοντας    τον  τελευταίο  καιρό  τα  ποιήματα  του  Βάκη   Λοιζίδη ,ενός  πραγματικά  σημαίνοντος  δημιουργού  από  την  Κύπρο  ,  συναντήθηκα  με    τούτο  το  μικρό  στιχούργημα  που  μου ταρακούνησε  τις  αισθήσεις  έντονα ,  και  στάθηκα  για αρκετή ώρα  πάνω του  και   μέσα  του . Εγκιβωτισμένο    στη συλλογή του   ποιητή  «Ο άγγελος κι  ο γλύπτης»  ,  ιδού    τι  μας   λέει :


Την  ουτοπία  «του  πανταχού  παρών»

Συζητούν και  περιμένουν

Με τα  ζάρια   σφιχτά στη παλάμη

 

Γλύπτη  γιατί  σωπαίνεις

Μια καλή  ζαριά   περιμένουν

Οι άνθρωποι από τους  αγγέλους

 

Δοκίμασα  να το  ερμηνεύσω ,παρόλο  που κάθε  είδους  ερμηνεία  σκοτώνει  κάτι  από  την  πρωτόγονη  ομορφιά  του  δημιουργήματος  , παρόλο  που  υποτάσσει  το  δημιούργημα  στις   αισθητικές  και   διανοητικές  συντεταγμένες  του   ερμηνευτή  . Αποτελεί   ωστόσο  μια  φυσική  πράξη  άμυνας  απέναντι  στο  γήτεμα  των  αισθήσεων που  προκαλούν όλα  τα   εκθαμβωτικά  έργα . Το μυαλό  δηλαδή  σπεύδει  να   μετατρέψει  τη  συγκίνηση   σε  λόγο , για να μπορέσει  να  δικαιολογήσει  τον  στιγμιαίο   αφοπλισμό  του ,την  πρόσκαιρη  παραχώρηση  «γης  και ύδατος»   στις  ανεξέλεγκτες   δυνάμεις   των  ορμών . Εκεί  λοιπόν  καταστρώνει  , ή  αυταπατάται  πως  καταστρώνει, ένα  σχέδιο  διείσδυσης  στα δεδομένα  του  έργου . Επιστρατεύει  τον διανοητικό  και  συναισθηματικό  εξοπλισμό  του  ,  για ν' αναμετρηθεί   με   το  ύψος  του  έργου , με την ίδια  την  τέχνη  εν τέλει .

Ας   επιστρέψουμε  στο  ποίημα  και  στη  γεωγραφία του .Ας   προσεγγίσουμε  κατ' αρχάς  το  ανάγλυφό  του . Στην πάνω  στροφή  , στο  αέτωμά του ,οι  άγγελοι . Ανάμεσα  ο  Γλύπτης. Στην  κάτω στροφή  οι  άνθρωποι .  Λειτουργώντας  αφαιρετικά : το  μεταφυσικό , το ενδιάμεσο  και  το  υπαρκτό .  Όλο  το  ποίημα   σκηνοθετείται  σα μια  παρτίδα  τάβλι στην  οποία  οι άγγελοι  είναι    οι   παίκτες , οι άνθρωποι  τα  πούλια   και  ο  Γλύπτης ο   παρατηρητής - διαιτητής .  Θαρρείς  πως  ο ποιητής  μας  μεταφέρει  ξαφνικά  σε μια κρίσιμη  στιγμή  της  παρτίδας  , κατά  την οποία  οι άγγελοι -  παίκτες   πασχίζουν να  δώσουν  απάντηση   σ'   ένα αγωνιώδες  ερώτημα  που  καθορίζει  τον  υπαρξιακό  τους  ρόλο :   «Μπορεί  , είναι  τελικά   εφικτό  ένας  άγγελος  να  παρεμβαίνει  παντού  και  πάντοτε ;»  Και  για τούτο δε  ρίχνουν τα ζάρια  , τηρούν στάση  αναμονής .  Και  το  παιχνίδι  χρονίζει . Γιατί  η απάντηση  δε βρίσκεται . Κι ούτε  ο  Γλύπτης  , ο διαμορφωτής  των άυλων και των  υλικών  πραγμάτων , μπορεί  να τη  δώσει . Αντί  ν' αποκαλύπτει ,σωπαίνει . Κι  η σιωπή του  δε βοηθά  το  παιχνίδι  να  ξαναπάρει  μπρος . Κι  η σιωπή  του  γεννά  την  απορία [ «Γλύπτη  γιατί  σωπαίνεις» ]. Αλλά   λύση  δε δίνεται  .Μένει  το  ποίημα   σε  μια  μετέωρη  στάση , σ' ένα  κενό  αναμονής . Οι  άνθρωποι - πούλια   λαχταρούν    την  ιδανική  ζαριά  που  θα  ορίσει  τις   κινήσεις  τους  , μοιραίοι  και  άτολμοι .


Κώστας  Τσιαχρής  



Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Καίτη Βασιλάκου "Νυχτώνει αργά"

                                         nyxtoinei.jpg


«Η  τέχνη    ερμηνεύεται  μόνο  με  τέχνη»  Δημήτρης  Μυταράς

    Θα  ξεκινήσω  την  περιήγησή  μου   σε  τούτη  τη συλλογή  ανάποδα , απ' το  μικρό  στο  μεγάλο , απ' τη συγκίνηση  που άναψε  μέσα  μου ένα  συγκεκριμένο  κομμάτι αυτού  του  ποιητικού   κόσμου , για να  φτάσω  μετά  στη  συνολική  αισθητική  αποτίμησή  του . Γράφει  η  ποιήτρια  στο  ποίημα  «Τώρα»  : «Τώρα / εδώ στο  ενδιάμεσο  / όπου το  σώμα  ακόμα/ ανυποψίαστο / όπου  ακόμα  αθώο   / κι  απονήρευτο  /επιθυμεί /  εδώ , στο ενδιάμεσο  /που  η συνείδηση  γνωρίζει / τι  είναι  αυτό  που έρχεται /πόσο  μοιραίο είναι / και τρομαχτικό / στο ενδιάμεσο  αυτό  εδώ /  λέω στο  σώμα  μου : / Ετοιμάσου./Ο πόνος  και η ανημπόρια  σου / βρίσκονται  καθ' οδόν / Προσευχήσου / να είναι εύκολο  / το Τέλος». Ασφαλώς   δε  μεταγράφει  ποιητικά  κάτι  ανείπωτο   κι  η έκφρασή  της   δεν ακουμπά  τα  όρια  του  τολμηρού  , είναι  όμως  ανατριχιαστικά  αληθινή ,κι  εκείνες  τις σπάνιες  φορές  που  κατορθώνεται  να  συρρικνωθεί  σε τέχνη  η  αλήθεια  -μ' όσες  υφολογικές  ατέλειες -  γίνεται  αυθωρεί   η  πολιτογράφησή  της  στην  κατηγορία  της     αυθεντικής  δημιουργίας . Κι  εδώ , σ' αυτό  το  ποίημα ,  η εξομολόγηση  διαθέτει  την αιφνιδιαστική δύναμη του  γυμνού : όπως όταν  βλέπεις  ξάφνου να πέφτει το  σεντόνι  και ν' αποκαλύπτεται  η  γεωμετρία  του  ξένου  σώματος  ,που είναι  στην πραγματικότητα  τόσο ίδιο  με το δικό  σου . Για  να  προετοιμάσει  το σώμα  να  δεχτεί  ανώδυνα  το Τέλος , η  ποιήτρια    ξεδιαλέγει από  το σωρό  αναμενόμενες  λέξεις  ,αλλά τις  στοιχίζει   με  τρόπο  που  να  μεταφέρουν  σταδιακά  την ένταση . Όλα  λειτουργούν  πάνω  σε έναν  άξονα   κάθετο ,που τον  ορίζει   το  οδυνηρό   βίωμα  , και  εξίσου  οριζόντιο  , στον  οποίο  καταγράφονται  εν  είδει  στιγμιότυπων   , ψίθυροι  , απότομες  αποστροφές  προς  το εσύ και το εγώ , φευγαλέες   διαθέσεις  και στίχοι - μηνύματα .  

    Το  Τέλος  , με  την  αριστοτελική  και  με  την  υπαρξιακή  του διάσταση , στεριώνει  όλα  τα  ποιήματα  αυτής  της  συλλογής της  Καίτης  Βασιλάκου . Ακόμη  και  στην πρώτη  ενότητα , που   τιτλοφορείται  «Του  παιδιού» ,  όλα  μοιάζουν  σκηνοθετημένα   με  τρόπο  που  η  παιδική   αθωότητα  να  λοξοκοιτάζει  πάντα  το Τέλος   και  να  συνειδητοποιεί  το  βάρος ,προτού καν γευτεί  την ελαφρότητα [Αυτός  ο κόσμος  είναι  έτσι /έχει  φόβο , και  πόνο /έχει  δάκρυα /Το  παιδί  συμφωνεί / μαθαίνει /χτίζεται  σιγά-σιγά ].Σε  άλλο  σημείο  πάλι   η ποιήτρια απομυθοποιεί  το  αχανές  της  έκτασης  του  μέλλοντος  ,περιορίζοντάς  το  σε ένα  μικρό  πλαίσιο   που  περικλείει  τη λέξη  «θάνατος» [ Το  μέλλον  είναι  κάτι / απροσδιόριστα  τεράστιο  /που  ύπουλα  σιγά -σιγά μικραίνει/ μέχρι  που γίνεται   /πλαίσιο σκοτεινό / κι έχει  τη λέξη  «θάνατος»  εντός  του] . Τον  φόβο  του  θανάτου  δεν τον  αποποιείται  κι  ούτε στήνει  το  ίνδαλμα  εκείνο  της  προσωπικότητας  που  καμώνεται  ότι  καταπνίγει  αυτόν  τον φόβο  με τα  γιατρικά  της τέχνης . Κοιτάζει τη φθορά  κατάματα   κι  ανατριχιάζει  με το  τίποτα   που  κουβαλά  , όπως   εκείνο  το  κορίτσι   ,στην  «Έβδομη  σφραγίδα»  του  Μπέργκμαν ,που  υποφέρει  απ' την πανούκλα  κι ετοιμάζεται  να καεί στην πυρά . Όταν ο ιππότης την πλησιάζει  και τη ρωτά  τι βλέπει  τώρα που ετοιμάζεται  να  πεθάνει  , διαβάζει  στο  βλέμμα της  το  κενό.

       Αυτή  τη  δεύτερη  ποιητική της  διαθήκη ,η  Καίτη  Βασιλάκου  τη  δομεί   σε  πέντε  μέρη ,  σε   πέντε  φαινομενικά  διαφορετικές  θεματικές  προσεγγίσεις  της  ανθρώπινης   αδυναμίας  , που όμως  στο τέλος  συναντιούνται  στο  κοινό  , και γνώριμο για  τη γραφή  της  ποιήτριας , έδαφος  του  βιώματος .Ο  άνθρωπος  της  μικρής  ,και της ώριμης ηλικίας  , ο έρωτας , η μοναξιά  ,  ο χρόνος . Ένα  εσωτερικό  δράμα  ,ένας  εσωτερικός  περίπατος  σε πέντε  πράξεις  , με  εισόδια   και  εξόδια  κίνηση   σα  μικρά  χορικά  που τ' απαγγέλλει  και  τα εκτελεί  ένα  μόνο πρόσωπο που  εναλλάσσεται  σε  πολλούς  ρόλους  ,ένα  πρόσωπο  που ορχείται  και  πάλλεται  και  υπόσχεται  κάθαρση  που  τελικά  αναβάλλεται . Μια  συνεχόμενη  κορύφωση  από  το πιο  αθώο και  ανώδυνο    στο  πιο  σύνθετο  και  αλγεινό . Όπως  ακριβώς  το υπονοεί   και  ο  τίτλος  της  συλλογής : Νυχτώνει  αργά  : το  αλγεινό  είναι  αναπόδραστο , αλλά η πορεία  προς  αυτό  θα είναι  βασανιστική .

      Μέσα  σ' αυτό  το  ταξίδι   ,οι  ποιητικές  μορφές  που συνθέτει  η  ποιήτρια  , μοιάζουν  αδύναμες  να  φτάσουν  στην αυτολοκλήρωση , ζητούν πάντα  επιβεβαίωση  από τους  άλλους  , κινούνται  εύθραυστες  και  ατελείς  , τραγικά   υποτακτικές  .  Συναινούν    χωρίς  αντιρρήσεις  , χωρίς  καμιά  διάθεση  απόκλισης  από το πρότυπο  που  τους  ετοιμάζουν  οι  άλλοι  , υποκύπτουν   εύκολα  στην  υπερβολή ενός συναισθηματικού εκβιασμού . Πάντοτε  ο Άλλος , πάντοτε  το  Εσύ , πάντοτε  το  Γύρω   κι   Απέξω  και  Ξένο . [Ήρθες   Εσύ / κι απέναντί μου στάθηκες/ Πως  με θέλεις  ; ρώτησες / Σε θέλω  Αρχάγγελο  με τη  ρομφαία / με  βλέμμα  ανερμήνευτο / και  ν'αντηχεί   η φωνή σου / ως τους  εφτά  ουρανούς /Πως με  θέλεις ; /ξαναρώτησες ] . Και  πάντοτε  οι   μορφές   νομίζεις  πως   βρίσκονται  κάπου  έγκλειστες  .Άλλωστε  οι  κλειστοί χώροι  είναι  μια χαρακτηριστική  εμμονή  στην ποίηση  της  Βασιλάκου   , είτε  πρόκειται  για  ένα  δωμάτιο  είτε  για  μια  διάθεση  που   ξετυλίγεται  μέσα   σε  συγκεκριμένα  όρια  είτε  για  μια  στοιχειωμένη  ζωή  που  κλέβει  τροφή  από  τα  φαντάσματά  της . Στην  πραγματικότητα   επεκτείνει  το  καβαφικό  μοτίβο   του  έγκλειστου  όντος  που  απορροφημένο  από  την  εσωτερική  κίνηση   αδυνατεί  να   ακούσει    και  να  αντιληφθεί   την  εξωτερική  κίνηση  [Έτσι   δεν άκουσα / ήταν  αδύνατο ν' ακούσω/ τη βουή / τον πάταγο του  χρόνου / που τα σάρωνε όλα ] .

     Το  παιδί  στην πρώτη  ενότητα  , σύμβολο    του πρωτοφανέρωτου ,  φτιάχνει  μια  δική του  ζωή,  που  την ορίζει  η  συνεχής  κίνηση  ανάμεσα  στα  μάτια  του  και  στο  ταβάνι  του  δωματίου ,εκεί  που ο  ασβέστης  μετατρέπεται   σ' ένα  ιδιόμορφο  θέατρο  σκιών   και  παριστάνει   με  αδρά  σχήματα  την  παρακαταθήκη   των  μεγάλων  :  τη  μοναξιά , την  αδιαφορία , την  παράνοια  του  καθημερινού . Η  όραση   μέσα  σ' αυτό  το πλαίσιο  έχει  έναν  αποκαλυπτικό   ρόλο   κι  η δύναμή  της  φαίνεται  να  ωριμάζει  σταδιακά , για  να  γίνει  στο  τέλος  κατευθυντήριος  μοχλός  της  ενηλικίωσης , του  ξεκλειδώματος  του  κόσμου   των μεγάλων  και  της  ηδονής   .Το  παιδί   ξετυλίγει  πιο  γρήγορα  τις  κορδέλες  της  ηλικίας  κι ανακαλύπτει  μέσα  στο  κουτί  τις   ψηφίδες  που  μετατρέπουν  τη φαντασίωση  σε πράξη .[Σας  βλέπω /Σπάνε  τη μύτη μου /οι οσμές   απ' τα υγρά  σας / δυο-δυο /δυο-δυο/ αναστενάζετε /δυο-δυο/ δυο-δυο/γραπώνετε  την ηδονή /μη σας  ξεφύγει / δυο-δυο/ δυο-δυο/περνάτε  στον παράδεισο /για  λίγα  δευτερόλεπτα]

      Οι  μεγάλοι  προβάλλονται   συναισθηματικά  ανοχύρωτοι , απαιτούν  διαρκώς  από  τα  παιδιά  τους  να  κλείνουν   εκείνα  τις  ρωγμές  τους , να συμπάσχουν  και να  συντάσσονται  με  τον  τρόμο  τους  απέναντι   στο  επερχόμενο  τέλος .[Όχι  δεν σας αφήνω /να μου φύγετε /Μαζί μου  εδώ θα μείνετε /μέχρι το θάνατό μου]  Αιωρούνται  ανάμεσα  στο   εξωανθρώπινο  και  στο  ενδοανθρώπινο , στο  αντικείμενο και στο   υποκείμενο, στην  απόσταση  και  στο  πλησίασμα .Και  πάντα  το  δεύτερο  προσπαθεί  να  εξευμενίσει  το  πρώτο .[Ηχεί  παράξενα  η  φωνή μου /μέσα στο  άδειο σπίτι /όταν  μιλώ με τις σκιές μου/Εκείνες   δε μιλούν /Κάθονται  στις  γωνίες /ακούν /σκέφτονται αλλόκοτα/ Προσπαθώ  να  είμαι   καλή  μαζί τους /κομμάτια  γίνομαι /να τις  ευχαριστήσω ] . Έπειτα  απωθούν  τα  φαντάσματά  τους  για  λίγο ,μέχρι  να  ξυπνήσει  και  πάλι  η  εσωτερική  ένταση. Τότε  φαντάσματα  και  εγώ   μπερδεύονται  αξεδιάλυτα  σ' έναν  διπλό   ρόλο :   του  παρατηρητή και  του  πρωταγωνιστή .  [Και  τώρα  είναι  ώρα / να  φεύγετε  σιγά-σιγά /να πάτε  πίσω /στα αραχνιασμένα  σας  υπόγεια /να γίνετε  ξανά  ασώματες  σκιές /να  κοιμηθείτε / Πάλι  όταν το αίμα  μου  / θα φορτωθεί  καινούργιο  δηλητήριο / εσείς  θα  ανοίξετε  τα  μάτια  /αθόρυβα θα  ανέβετε  τις  σκάλες ].

   Ο  έρωτας  μοιάζει  με  διάλογο  ανάμεσα  σε  μία  επίμονη    ερώτηση  και  μιαν  εγωκεντρική  αναπαράσταση  του  ιδεατού  ποθητού   όντος  . Πώς με θέλεις ;  Πως με θέλεις; Σε  θέλω ....σε  θέλω ....Ο διάλογος   είναι  ωστόσο  από την αρχή  ,από  το  ύφος και το  είδος  της ερώτησης , υπονομευμένος .  Φαντάζει  περισσότερο  ως  αγωνιώδης  μονόλογος   με τον  οποίο  το  εγώ   συστήνεται . Σε  μια  δεύτερη  εκδοχή   ο έρωτας  ανοίγει  την  αγκαλιά  του  στον  πόνο  και  πορεύονται   σα  ζευγάρι  μέχρι  την  αιωνιότητα [Η  ευτυχία  μου έχει  μια ποιότητα πόνου / Ταξιδεύω στην κόψη του  ξυραφιού  / και  φτάνω κομματιασμένη  στον  παράδεισο ] .Η  μοναξιά  πάλι  μετατρέπεται  σε  δραματική  μορφή  ,  σε ζώσα  κίνηση  που  συμπληρώνει  ή μήπως  αναιρεί [;] τη  βασιλεία  του   εγώ [Η  μοναξιά  είναι  απαλή  /σαν χάδι  αγαπημένου /είναι  ευγενική διακριτική / Σε κάθε  κάμαρη   σε υποδέχεται  σεμνά / έτοιμη πάντα / να υπηρετήσει τις  επιθυμίες  σου] .Γίνεται  αφορμή  για  εσωτερική δράση , για  επικοινωνία  με ένα  ακριβοθώρητο  είδος  ομορφιάς  [κι  εγώ  ολομόναχη στον κόσμο / να ακουμπώ   στο τζάμι / να βλέπω /πώς η μέρα ξεψυχά  χωρίς  παράπονο /πόσο  όμορφα  κατεβαίνουν  τα σκοτάδια  /να  υποδέχομαι  τη νύχτα  /ανάβοντας  ένα  παλιό  λυχνάρι ].Παίρνει  την όψη  των κρύων τοίχων τους  οποίους  χαϊδεύει  το εγώ  και  στους οποίους  λέει  ωραία  λογάκια.

   Στην  τελευταία  ενότητα  το  σώμα  παλεύει  με το  χρόνο .Το  ανεκπλήρωτο  παρακολουθεί  αυτό  που  εκπληρώθηκε  χωρίς  εκείνο .Το  σώμα   διεκδικεί   :  η κάτι που να δίνει  νόημα  ή τέλος [Δε  θέλω /μου λέει  το σώμα  μου /βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια / Αν άλλο τίποτα  δεν έχεις  να μου δώσεις /μη με ταλαιπωρείς /άσε με να  σαπίσω ].Οι  σκιές  σα  μοίρες  παρακολουθούν κάθε άστοχη  κίνηση , εκμεταλλεύονται  κάθε  αδυναμία , για  να καταστήσουν   οριστική την  πορεία  προς  το  τέλος [Απλώθηκαν οι σκιές /πιάσανε  τις  γωνίες  /στέκονται  τώρα  ύπουλα /Λίγο  το βλέμμα  σου /να αποτραβήξεις /εκείνες  έχουν κάνει  /ένα  ακόμα  βήμα / Σου λένε   : /Στένεψε  ο καιρός /δεν προλαβαίνεις πια /να διορθώσεις  τίποτα / Σου λένε : / Σε λίγο  /θα  σ' αγγίξουμε /  ετοιμάσου ].Και  κάπου  προς  την  έξοδο , μια  απλή  αριθμητική  πράξη   μετατρέπεται  σε  κλειδί   διαφορετικής   ερμηνείας  του  κόσμου  και της  ανθρώπινης  ύπαρξης  στα  διαφορετικά   στάδια  της  ζωής  της :  από το  απόλυτο  [δύο και  δύο ίσον τέσσερα ]  , στο  σχετικό  [το  δύο  συν   δύο  μας δίνει  τρία ή πέντε ]  κι έπειτα  στο  καθολικό  [δύο  συν δύο  ίσον  άπειρο  ]  και τελικά στο τίποτα [δύο συν  δύο ίσον  τίποτα ]  .

    Γράφει  κάπου  ο  Δημήτρης  Μυταράς  : «Η  τέχνη   δεν  προοδεύει  ποτέ , μην τη συγχέουμε  με  την   επιστήμη , απλώς αλλάζει  πρόσωπα  και  τρόπους , για  να πει  κάθε  φορά  τα ίδια  πράγματα»  και  κάπου  αλλού στο ίδιο πνεύμα  ο  Σωτήρης  Σόρογκας  «Διότι  οι  ποιητές  ποτέ  δεν παύουν  να  ανανεώνονται  , ακόμη  και όταν  χρησιμοποιούν  ξανά  το μέτρο  , την ομοιοκαταληξία ή τα  παραδοσιακά  επινοήματα» .Κι  είναι  πράγματι  έτσι . Η  νέα  τέχνη  γεννιέται   μέσα  απ' τις  σάρκες  της .Είναι  πάντοτε  ο ίδιος  σπόρος  αλλά  καθώς  κυλάει  από  λιπαρό   σ' εξίσου  λιπαρό  χωράφι   ,βγαίνει  στο  φως   ως καρπός  με αλλιώτικη  γεύση . Ένας  τέτοιος   καρπός  είναι  κι   η ποίηση  της  Καίτης   Βασιλάκου  .

                                              Κώστας  Τσιαχρής   

 

 


Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Ο τρομοκράτης

                                                     Vincent_Willem_van_Gogh_002.jpg

Να' ρθει  μια  μέρα
που θα  ζωθώ  με στίχους
σ' ένα  μεγάλο δρόμο
με πολλούς   ανθρώπους
Θα' χει   φωνές
και γέλια και  μαλάματα
Θα λάμπουν ήλιοι   τα  γράμματα
μέσα  στο ποίημα 
και  θα  χάνονται οι κανόνες
 
Και να τραβήξω   το  κορδόνι 
ξαφνικά
Πάνω  στην έξαψη της πλήξης
Εγώ  ταιριάζω μοναχά   με τις  εκρήξεις
Χίλια κομμάτια
θα  χαθούν τα  μέτρα
Ίαμβοι και τροχαίοι
θα γίνουν κρότοι
κολασμένα  κουδουνάκια
και  θα τρομάζουν
τα  φιλήσυχα  ανθρωπάκια
 
Ε  ναι  λοιπόν  η ποίηση
                      μια πράξη απελπισίας

Κώστας  Τσιαχρής    [Από  τα  "Αιμοπετάλια"]

23/2/2014


Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Wild Beasts "Present tense"

                                            

Wild Beasts - Present Tense

Tούτο   εδώ  το   κρυστάλλινο   ηλεκτρονικό  pop  θαύμα  που  ανασαίνει  και  αναπτύσσεται   μέσα   σε συνεχόμενους  κύκλους   λυγμού , ερωτικής  έξαψης  και   εσωτερικής   απόγνωσης , είναι  η  τέταρτη   δουλειά   των   Wild   Beasts  από  το  Kendal  της   Αγγλίας  . Οι  μουσικές   πινελιές   τους   απλώνονται πάνω σε   αιθέρια   συναισθηματικά   τοπία  , μεταφέροντας  αναμνήσεις  από  τις  αρχές  της  δεκαετίας  του 80   κι από συγκροτήματα  όπως  οι  Talk Talk  και  οι  Tears  for  fears . Τα  κιθαριστικά  περάσματα  είναι ανάλαφρα , απόλυτα   προσαρμοσμένα   στις  ονειρικές  γραμμές  που   πλάθουν    τα  ηλεκτρονικά  όργανα .Αλλά  ,όπως  και   στα  προηγούμενα  άλμπουμς  τους , το σήμα  κατατεθέν  του   συγκροτήματος  , αυτό  που στιγματίζει  απόλυτα  τη μουσική τους  ταυτότητα  , είναι   οι   οπερατικές   ακροβασίες  του  τραγουδιστή  τους Hayden Thorpe ,οι   οποίες   ταξιδεύουν   τα   μουσικά  τους  λεπτουργήματα   σε  μικρούς   συναισθηματικούς οργασμούς , στον  απόλυτο  ορισμό  της  ομορφιάς  που  μπορεί να  μεταδώσει  η  μουσική .Κάπως  έτσι  το Present  tense  καταλήγει  να  είναι  ένας  αισθητικός  θρίαμβος  , ένα  σύνολο  από  έντεκα   εξαίσιες   ασκήσεις  πάθους  ,που  ξεκινούν  από τις  γοτθικές , σχεδόν επιθετικές  γραμμές  στο  μπάσο  του Wanderlust  και  καταλήγουν  στο  ρομαντικό  φουτουρισμό   του  Palace.

Κώστας  Τσιαχρής  


Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014

Sun Kil Moon "Benji"

                                        Benjisunkilmoon.jpg

Οι  σκοτεινές   ελεγείες  του  Mark  Kozelek , ο οποίος   κρύβεται  πίσω  από το  όνομα Sun Kil  Moon , ανέκαθεν  αποτελούσαν  ένα  βασανιστικό  , σχεδόν  ψυχοφθόρο  άκουσμα  .Μετέφεραν  και  μεταφέρουν  την υπαρξιακή  οδύνη  ενός  ανθρώπου  που  παρατηρεί  από  κοντά  τη φθορά  του εαυτού του  και  καταγράφει  λεπτομερώς  τις  αμυχές  και   τους τρόπους  απάλυνσής τους μέσω της τέχνης . Με  την τραγουδοποιία  του  Leonard  Cohen ως   ακριβό   φυλαχτό ,ο Kozelek πορεύεται  από το  1993  ,όταν  ηχογραφούσε  ως  Red  House  Painters,  μέχρι  σήμερα σ' έναν σκοτεινό  διάδρομο  ,ανοίγοντας  με τα τραγούδια  του  μικρά  παράθυρα  , για  να βρίσκουν   διέξοδο  οι φλόγες  που  κατατρώγουν  την ψυχή  και το  μυαλό του . Το Benji  είναι  η  έκτη   κυκλοφορία  του  κάτω από  το  όνομα  Sun Kil Moon  και  ακολουθεί  πιστά  το  μουσικό  όραμα  που  ο  δημιουργός του  υπηρετεί  με απόλυτη  συνέπεια  εδώ και είκοσι  σχεδόν  χρόνια .  Ο τίτλος  του  δίσκου  είναι εμπνευσμένος από την  ομώνυμη  ταινία  του   1974 κι  όπως  ο ίδιος ο Kozelek λέει :" θέλησα  να  δώσω  σ' έναν  τόσο  σκοτεινό  από  στιχουργική  πλευρά  δίσκο έναν  ανάλαφρο  τίτλο , παρμένο  από  μία  από τις αγαπημένες  μου ταινίες". Και  πράγματι  ο  κόσμος  του  Benji , όπως  και των άλλων  δίσκων του   Kozelek  ,είναι  γεμάτος  από ζοφερές  εικόνες  ,οι οποίες  αντλούνται  από το παρόν και το  παρελθόν του δημιουργού  , αλλά  και του  περιβάλλοντός  του . Αξίζει  να ακούσει  κανείς  για παράδειγμα πως  μετατρέπει  σε μία  δραματική   ελεγεία  το  γεγονός  της  δολοφονίας  των  μαθητών  στο Newtown του  Connecticut .Ολόκληρος  ο δίσκος άλλωστε  είναι  αφιερωμένος   στο  θάνατο  . Μουσικά   ωστόσο  το  Benji  είναι  περισσότερο  ανάλαφρο  και κάποτε  χαριτωμένο   παρά  τη  μακάβρια θεματολογία  του . Κυριαρχούν  οι  country -folk  ήχοι  και   η  αφηγματική  ερμηνεία  του  δημιουργού ,ο  οποίος άλλοτε     περιγράφει ένα  θάνατο , άλλοτε θυμάται  τις  μέρες που είχε  πρωτοδεί την  ταινία  "The  song  remains the  same"  των Led  Zeppelin ,άλλοτε μιλά  για  τη συμπλεγματική σχέση  με  τη μητέρα  και τον πατέρα  του ,άλλοτε  πάλι  απαθανατίζει  με  στίχους  τη φιλία  του  με  τον  Benjamin  Gibbard  των  Death Cab for Cutie . Τονικά  το  άλμπουμ  κινείται  κατά  βάση  σε χαμηλούς  ρυθμούς  ,οι  οποίοι  ωστόσο  διανθίζονται  από   κάποια  περισσότερο  ρυθμικά  ξεσπάσματα  ή  από  soul πινελιές  ,ιδιαίτερα  στο τελευταίο κομμάτι Ben's my friend . Συνολικά ,το  Benji  αποτελεί  ίσως την πιο ολοκληρωμένη δουλειά  του  Mark  Kozelek  μέχρι σήμερα  και  θέτει  υποψηφιότητα  για  τα  καλύτερα  άλμπουμς  του 2014  από τώρα  

Κώστας  Τσιαχρής


Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Tinariwen Emmaar

                         alt


alt

Έχω  ξαναγράψει  για τους  Tinariwen και  τη μουσική  τους ,στην  οποία  πραγματοποιείται  η  απροσδόκητη συνάντηση των  ήχων  της  Δυτικής   Αφρικής  και  της  φυλής  των Tuareg   με την  ηλεκτρική  παράδοση των blues  δημιουργών .Το  συγκρότημα   δημιουργήθηκε   από τον Ibrahim   Ag  Alhabib  ,o οποίος  σε πολύ τρυφερή  ηλικία υπήρξε μάρτυρας  της εκτέλεσης του πατέρα  του   στη  διάρκεια  της  επανάστασης  του 1963 στο  Μάλι .Όντας  ακόμη  παιδί  δημιούργησε  την πρώτη  αυτοσχέδια  κιθάρα  του  , χρησιμοποιώντας  ένα κονσερβοκούτι , ένα  ξύλο   και  ένα  σύρμα  από  το ποδήλατό  του .Στα  μέσα της δεκαετίας  του  70 ήρθε  σε επαφή  με  άλλους  μουσικούς  της  φυλής  των  Tuareg  και  άρχισαν  να παίζουν  μουσική  , εξερευνώντας τους ήχους   Μαροκινών συγκροτημάτων , όπως  οι   Nass  El  Ghiwane  και  οι Jil  Jilala ,αλλά  και  ροκ καλλιτεχνών , όπως  οι Dire  Straits , οι  Led  Zeppelin ,o  Bob  Dylan ή  ο  Carlos  Santana . Με το πέρασμα των χρόνων  η φήμη  τους  άρχισε  να εξαπλώνεται  , ώσπου  το  1998 τράβηξαν  την προσοχή  των   Lo'Jo ενός   ethnic  σχήματος  από τη Γαλλία ,το  οποίο   τους  είδε  σε ένα  φεστιβάλ  στην πρωτεύουσα  του  Μάλι , Bamako. To  2004  και  το  2007  αντίστοιχα   ηχογράφησαν  τα  εξαιρετικά  άλμπουμς   Amassakoul  και  Aman Iman ,τα  οποία  έστρεψαν πάνω τους  την  προσοχή  και  το  θαυμασμό  δημιουργών  όπως  ο  Robert  Plant , o  Thom  Yorke ,o  Bono  , o  Brian  Eno  και  οι Tv on the  Radio.  Μακριά  λοιπόν  από   την  πατρίδα  τους ,το  Μάλι ,  που  εξακολουθεί  να  βασανίζεται  από τις  στρατιωτικές   επεμβάσεις  των σύγχρονων αποικιοκρατών , στο   εθνικό  Πάρκο  του   Joshua  Tree στην  Καλιφόρνια ,ηχογράφησαν  το  έκτο  τους  έπος Emmaar ,  έναν  παράξενο  μουσικό  διάλογο  ανάμεσα  σε  δύο  διαφορετικές  ερήμους , εκείνη της  Σαχάρας και  εκείνη που  γέννησε   καλλιτέχνες  όπως  οι  Kyuss , οι Queens of the  Stone Age , οι  Eagles of  Death Metal   , και   το  περίφημο  stone rock  .Υφολογικά  το  Emaar  είναι  περισσότερο  ηλεκτρικό   σε  σχέση  με το  προηγούμενο  Tassili ,στο  οποίο  υπερτερούσαν  οι  folk  γραμμές  και  τα  ακουστικά  όργανα . Στο άλμπουμ   συμμετέχουν  εκλεκτοί  καλεσμένοι όπως  ο Josh  Klinghoffer  , κιθαρίστας  των  Red  Hot  Chilli Peppers  ,o  Matt  Sweeney   και  ο  Fats  Kaplin ,ο  οποίος έχει  συνεργαστεί με τον  Jack  White  των   White Stripes . To  Emmaar  αποκρυσταλλώνοντας   ακριβώς   αυτή  την ετερόκλητη  συνεύρεση   δύο  διαφορετικών πολιτισμών  , αέρινο   και  ταξιδιάρικο  , εξωτικό  και  συνάμα  οικείο  ,σαν το δροσερό  αγέρι  που  ανακουφίζει το πυρωμένο μέτωπο , γεφυρώνοντας  την παράδοση με  την  pop  και  rock  κουλτούρα  , φορτωμένο  με τους   ψιθύρους  της ερήμου , απελευθερώνει   τη  μαγεία  του  μόνο  αν το  πλησιάσει  κανείς  με  ανοιχτό μυαλό  και  με  ανοιχτή  ψυχή .Η πρώτη  σημαντική κυκλοφορία  για  το  2014  

Κώστας  Τσιαχρής  


Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Άλλα 40 άλμπουμς που θα μπορούσαν να βρίσκονται στα καλύτερα της χρονιάς

Laura-Marling-Once-I-Was-An-Eagle.jpgMajical-Cloudz-Impersonator2.jpg


1.       LAURA   MARLING  ONCE I  WAS AN EAGLE

2.       DARKSIDE        PSYCHIC

3.       JULIANNA  BARWICK     NEPENTHE

4.       THE  CHVRCHES      THE  BONES OF WHAT YOU  BELIEVE

5.       YEAH YEAH  YEAHS      MOSQUITO

6.       PORTUGAL, THE  MAN         EVIL   FRIENDS

7.       TORRES               TORRES

8.       KVELERTAK     MEIR

9.       MAJICAL   CLOUDS        IMPERSONATOR

10.     ICEAGE             YOU'RE  NOTHING

11.     FOXYGEN    WE ARE  THE 21ST  CENTURY  AMBASSADORS OF PEACE AND LOVE

12.     FOALS             HOLY FIRE

13.     THESE   NEW  PURUTANS     FIELD OF REEDS

14.     LOCAL     NATIVES        HUMMINGBIRD

15.     PET   SHOP  BOYS      ELECTRIC

16.     JANELLE  MONAE     THE  ELECTRIC LADY

17.     MANIC   STREET  PREACHERS    REWIND THE  FILM

18.     NEKO   CASE        THE WORSE THINGS GET THE HARDER I  FIGHT .....

19.     YO  LA  TENGO     FADE

20.     PARAMORE         PARAMORE

21.     JOHN   GRANT   PALE  GREEN  GHOSTS

22.     BOARDS   OF  CANADA     TOMORROW'S   HARVEST

23.     BEYONCE           BEYONCE

24.     WAXAHATCHEE             CARULEAN  SALT

25.     NILS  FRAMM        SPACES

26.     DRAKE          NOTHING  WAS  THE  SAME

27.     JENNY   HVAL    INNOCENCE  IS  KINKY  

28.     DANNY   BROWN    OLD

29.     JAGWAR  MA    HOWLIN

30.     VILLAGERS        AWAYLAND

31.     RHYE              WOMAN

32.     OF   MONTREAL       LOUSY  WITH SYLVIANBRIAR

33.     THE  STROKES    COMEDOWN MACHINE

34.     MGMT          MGMT

35.     PEARL  JAM         LIGHTNING  BOLT

36.     EARL  SWEATSHIRT       DORIS

37.     DEPECHE  MODE       DELTA   MACHINE

38.     WOODKID      THE  GOLDEN AGE

39.     JASON   ISBEL     SOUTHEASTERN

40.     WASHED  OUT   PARACOSM


Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

O Κώστας Τσιαχρής παρουσιάζει τα 30 καλύτερα albums για το 2013

1. ΤΟ   ΑΛΜΠΟΥΜ  ΤΗΣ  ΧΡΟΝΙΑΣ  ΓΙΑ  ΤΟ  BLOG  "ΝΕΟΝBIBLE"

  JAMES    BLAKE     OVERGROWN

                                            james blake.jpg
Παρόλο   που  αυτό  το άλμπουμ  εντελώς ανεξήγητα    δεν ήταν  παρόν  σε αρκετές  λίστες  με τα καλύτερα  της χρονιάς  στο  εξωτερικό , το επέλεξα  ως άλμπουμ της χρονιάς  για τους  εξής  λόγους : 1]Ο James Blake στα εικοσιπέντε  του χρόνια αποδεικνύει  ότι  παρόλο που τα τελευταία χρόνια  η  μουσική δημιουργία έχει  περιέλθει  σε  μία  στατικότητα ,υπάρχουν  νέοι  άνθρωποι με φαντασία , ευαισθησία  και ποιότητα ,άνθρωποι  που μπορούν να  διώχνουν από την ψυχή μας το λήθαργο. 2]Κέρδισε   δίκαια  το μουσικό βραβείο   Mercury   2013 3]Το   μινιμαλιστικό  ηλεκτρονικό    τοπίο που δημιουργεί  φέρει  με μοναδικό  τρόπο  τη  σφραγίδα  ενός  καθαρά  προσωπικού ήχου , κι αυτό είναι  μεγάλη κατάκτηση 4]Η ερμηνεία  του καλλιτέχνη   γεφυρώνει  με  έναν μαγικό τρόπο  την απόσταση  ανάμεσα  στον  αδικοχαμένο Jeff Buckley   και  στον Antony   του   σχήματος Antony  and  the Johnsons  5]Οι συνεργασίες  του με καλλιτέχνες  όπως ο  RZA  και  ο  Chance the rapper  καταδεικνύουν  ότι  για τον James  Blake  η  μουσική δεν έχει σύνορα  , είναι  ενιαία   και κατορθώνει ,όταν υπάρχει  έμπνευση και πάθος ,  να ενώσει ετερόκλητα  μεταξύ τους  πράγματα . 

                                         


2.  VAMPIRE   WEEKEND    MODERN  VAMPIRES  OF  THE CITY  

                                            Vampire-Weekend-Modern-Vampires-Of-The-City.jpg
Το Modern Vampires of the city αναδίδει τη μυρωδιά , το θόρυβο , την τρέλα ,το μεγαλείο , τον καλλιτεχνικό οργασμό , το πολυπολιτισμικό χρώμα ,το δημιουργικό πάντρεμα παράδοσης και μοντερνισμού ,τη μοναδικότητα της  Νέας   Υόρκης  . Ο ήχος του ,χωρίς να παρεκκλίνει από τα συστατικά των προηγούμενων έργων  του  συγκροτήματος  , αποκτά μεγαλύτερο βάθος    και  γίνεται σε στιγμές ελεγειακός και ουράνιος . 

                     


3.   ARCADE    FIRE                               REFLEKTOR  

                                            arcade_fire_reflektor_a__40059.1383051667.1280.1280.jpg

Το  Reflektor  δεν  είναι  πάντοτε  εύκολος  στην ακρόασή του δίσκος ,απαιτεί  μερικές ακροάσεις  , για να κατακτήσει  τον φίλο του συγκροτήματος .Είναι  ωστόσο  ένας δίσκος θαρραλέος , ένα βήμα  προς  την  προσέγγιση  ανεξερεύνητων μέχρι  πρόσφατα  μουσικών  περιοχών .Χρειάζεται  να τον πλησιάσει  κανείς  χωρίς  προκατάληψη  και  χωρίς  γκρίνια  για  την ανατροπή  κάποιων στερεοτύπων που είχε στο  μυαλό του  για  το τι  μπορούν  και τι πρέπει  να παίζουν οι Arcade  Fire . Και  για να μιλήσουμε αναλογικά , το Reflektor  είναι  ό,τι  το  Achtung  Baby των  U2 ,ένας  δίσκος  που σαρκάζει τον  κανόνα ,για να τον  υπηρετήσει πιστά .

                           

4.    QUEENS    OF  THE  STONE  AGE          ....LIKE   CLOCKWORK

                                            like-clockwork-hd-2-626x626.jpg
Μία  πραγματικά  ανέλπιστη  επιστροφή.Ο  Josh  Homme    και  το συγκρότημά  του  ξαναχτυπούν  μετά από έξι   χρόνια και  ενώ η καριέρα  τους  έμοιαζε  να βρίσκεται  σε  ένα  τέλμα  ,    μας  προσφέρουν  το καλύτερο  hard  rock  άλμπουμ  του  2013  .Υφολογικά  το  ...Like  Clockwork  απομακρύνεται  από  τις περισσότερο  pop κατευθύνσεις  των δύο  προηγούμενων  άλμπουμς  Lullabies  to paralyze  και    Era   Vulgaris  , και   επανσυνδέει  το   συγκρότημα  με  το   εξαιρετικό   Songs  for  the  deaf  του   2002. Δυνατές κιθάρες  , μεταλλικός   ήχος  , υπέροχες  συνθέσεις . Σε  μια  εποχή  κατά  την οποία   κυριαρχεί  ο ηλεκτρονικός  ήχος  , συγκροτήματα  όπως οι  Queens  of the stone  age  αποδεικνύουν   γιατί   το  κλασικό σχήμα : κιθάρα , ντραμς , μπάσο  , μπορεί  να  δημιουργήσει   απείρως  συγκλονιστικότερα  πράγματα  από  ένα  laptop  και  ένα synthesizer .

                           

5.    BILL    CALLAHAN                     DREAM  RIVER

                                            dream river.jpg
To Dream   river   είναι  το απόσταγμα  της περιπλάνησης του Callahan στα κατατόπια ποικίλλων μουσικών ειδών ,όπως το underground rock ,η country , η εναλλακτική folk ,ακόμα και η jazz Ο Callahan μιλά για μοναχικούς γλάρους , για ποτάμια που γίνονται όνειρα ,για την άνοιξη και τους χειμωνιάτικους δρόμους .Τραγουδά απέριττα ,με μια βαρύτονη φωνή απαλλαγμένη από συναισθηματικές υπερβολές , μια φωνή που μετατρέπεται η ίδια σε ένα ιδιόμορφο κρουστό και συνοδεύει αισθαντικά τα υπόλοιπα όργανα . Συνολικά , για όποιον έχει παρακολουθήσει τον υπέροχο αυτό τραγουδοποιό ,το Dream River είναι , νομίζω , το αποκορύφωμα της καλλιτεχνικής του παραγωγής



6.    DAFT    PUNK                           RANDOM   ACCESS  MEMORIES 

                                            daft punk.jpg 

Στο    ερώτημα  αν οι μηχανές  μπορούν  να  αποκτήσουν  ψυχή  και  να  τραγουδήσουν  ,την καλύτερη απάντηση  τη   δίνει  αυτό το  άλμπουμ  του   σημαντικότερου  μουσικού  συνόλου   που  μας  έχει δώσει τα τελευταία  είκοσι  χρόνια  η  Γαλλία .Ο  φουτουριστικός  ήχος  των  Daft  Punk ανέκαθεν φλέρταρε με τη μουσική  disco - funk  .Στο  Random  access  memories  ωστόσο  η  σχέση  αυτή γίνεται   πολύ  πιο καθαρή  με τη συνδρομή  φυσικά  του  Nile  Rogers ,o  οποίος  συμβάλλει στο   να γίνουν τελικά   πιο ανθρώπινες οι   ρομποτικές  μελωδίες  .Άλλωστε το εναρκτήριο  τραγούδι  του άλμπουμ  δίνει απευθείας  το  μήνυμα "Get  life back to music" .

                              


7.    KANYE    WEST                                     YEEZUS 

                                       YEEZUS.jpg
Tο  Yeezus  είναι  δύστροπο , εσωστρεφές   και  σε  αρκετά  σημεία  μινιμαλιστικό  . Αυτή τη φορά  ο Kanye  αφήνει  στην άκρη  τις  αλχημείες  και  μένει  περισσότερο στην ουσία , δημιουργώντας  γυμνά ηχητικά  τοπία  στα  οποία   κυριαρχεί  μια  απειλητική ατμόσφαιρα . Στην πραγματικότητα  έχουμε να κάνουμε με έναν  industrial  rap  δίσκο , αφού ο  δημιουργός  του τολμά  να αφήσει  στην άκρη τις συμβάσεις και να πειραματιστεί  , κάνοντας  τον  όρο  hip  hop  να  ακούγεται  πολύ  αδύναμος  να περιγράψει   αυτό  που τελικά  παράγεται. Απλά  το κορυφαίο  μαύρο άλμπουμ για το 2013 

                             



8.    MY  BLOODY   VALENTINE             MBV 

                                            MBV.jpg

Στο   μετά  από είκοσι  χρόνια  τρίτο άλμπουμ  του  θρυλικού  εναλλακτικού σχήματος ,   ο Kevin   Shields προτίμησε να κινηθεί  μέσα στον οικείο γι'αυτόν χώρο του κιθαριστικού παροξυσμού και  της παραμορφωμένης μελωδίας. Σε πρώτο επίπεδο βρίσκονται  και πάλι  τα πυκνά στρώματα από κιθάρες που  δημιουργούν ένα συμπαγές  αλλά την ίδια  στιγμή εύθραυστο , σχεδόν αραχνούφαντο , ηχητικό  πλέγμα , έναν λαβύρινθο  από ηλεκτρικές εκκενώσεις . Διότι  αυτό  που  εξαρχής κατάφερε  με το Loveless ο  Shields , το να τιθασεύσει  δηλαδή απίστευτες ποσότητες κιθαριστικής  ενέργειας μέσα  στα  όρια ενός pop-rock  τραγουδιού   ,επαναλαμβάνεται και εδώ με την ίδια  επιτυχία , επιβεβαιώνοντας  το  μουσικό  δόγμα  του συνθέτη για ένα  κρυστάλλινο ηχητικό χάος .

     

9.    LORDE                                       PURE   HEROINE 

                                            lorde_pure_heroine_91.jpg

To  καλύτερο  pop  άλμπουμ  της χρονιάς  ανήκει   σε ένα  δεκαεπτάχρονο  κορίτσι  από τη Νέα  Ζηλανδία . Η  Ella  Maria Lani  Yelich -O' Connor  ή  Lorde   ,όπως  είναι  το  καλλιτεχνικό της  ψευδώνυμο,  υπέγραψε σε  ηλικία   δεκατριών  ετών  το πρώτο της συμβόλαιο  με  τη  Universal   και  κυκλοφόρησε  την πρώτη  της δουλειά  το  2012 ,ένα  ΕΡ  με τον τίτλο  "The  Love Club" . To  single   "Royals" που κυκλοφόρησε  αργότερα ,υπήρξε  ένας  καλλιτεχνικός  και εμπορικός  θρίαμβος .Το  παρθενικό της άλμπουμ  "Pure  Heroine"   είναι   απλά  αφοπλιστικό .Εφηβική  pop  μουσική  που τιμά  την έννοια  του  όρου  και   απευθύνεται  τόσο   στην καρδιά  όσο και στο  μυαλό του ακροατή .Από τις  μεγάλες  ελπίδες  για το μέλλον της  ποιοτικής  pop μουσικής . 

                               

10.  ARCTIC    MONKEYS                     AM

                                            AM.jpg

To  συγκρότημα  του   Alex  Turner  κλείνει  το  μάτι  σε  funky  και  hip hop  ηχητικά   στοιχεία  και   το   αποτέλεσμα  είναι  ο  πιο  "μαύρος"  δίσκος του  συγκροτήματος   και  ένας  από τους καλύτερους της σχετικά  σύντομης  καριέρας  τους  . Συμμετέχουν   ο  Josh  Ηοmme των Queens of the  Stone  Age , ο Pete Thomas  και  ο  Bill  Ryder -Jones . Αλλά  πάνω απ' όλα  επιβεβαιώνεται   περίτρανα  το  γιατί  ο  Turner  είναι  ένας  χαρισματικός  συνθέτης  ,ίσως ο  Paul  Weller  της  γενιάς  του ,  και  ένας  θαυμάσιος     ερμηνευτής .
                               

11.  SAVAGES                           SILENCE   YOURSELF 

                                           Savages-Silence-Yourself.jpg
Ο σκοτεινά ρομαντικός και ατίθασος ήχος τους θυμίζει με την πρώτη ακρόαση τα επιληπτικά κιθαριστικά ξεσπάσματα των Siouxsie and the Banshees ,των Magazine και των Joy Division. Ιδιαίτερα , η ερμηνεία της τραγουδίστριας Jehnny Beth δείχνει να οφείλει πολλά στη μοναδική Siouxsie .Το Silence Yourself ωστόσο κατορθώνει , παρά τις όποιες αναφορές στο παρελθόν , να σταθεί με αυτοπεποίθηση ως η δουλειά ενός νέου και εμπνευσμένου συγκροτήματος που πατώντας γερά πάνω στα θεμέλια που έχουν χτίσει τα είδωλά του ,προσθέτει έναν καινούργιο όροφο στο οικοδόμημα που λέγεται post punk μουσική . Τα τραγούδια τους είναι γεμάτα από ένταση ,απειλούν και ειρωνεύονται τον καθωσπρεπισμό ,ανακινούν μοχθηρά συναισθήματα ,στροβιλίζονται σαν μικροί κιθαριστικοί τυφώνες και ξεσκεπάζουν τα βαθύτερα στρώματα της ψυχής τεσσάρων αντισυμβατικών κοριτσιών . 

                                     


12.   KURT  VILE                 WAKIN' ON A  PRETTY  DAZE 

                                            Kurt-Vile-Waking-On-A-Pretty-Daze.jpg
Ο μουσικός κόσμος του Kurt Vile είναι φτιαγμένος από κιθάρες .Ο τρόπος ωστόσο με τον οποίο τις χρησιμοποιεί ανατρέπει πολλά από τα στερεότυπα που ένας φίλος της ροκ μουσικής έχει στο μυαλό του σχετικά με τον όρο "κιθαριστικό ροκ ". Έτσι ,οι δομές των τραγουδιών του , ιδίως σε αυτό το δίσκο , είναι χαλαρές ,σχεδόν ατμοσφαιρικές ,πολύ κοντά σ' αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ambient rock . Η χαλαρότητα αυτή μάλιστα συνδυάζεται με μία σχεδόν αλήτικη ερμηνεία , που νομίζει κανείς ότι προσπαθεί να συμφιλιώσει την έννοια της ομορφιάς στην τέχνη με την τραχύτητα που κρύβει μέσα της μια φλογισμένη ψυχή .

 

13.    PHOSPHORESCENT                MUCHACHO

                                             muchacho.jpg

Πίσω  από  το  όνομα   Phosphorescent  βρίσκεται  ο   συνθέτης  και  τραγουδιστής  Matthew  Houck .Το   Muchacho   , του  οποίου ο τίτλος  παραπέμπει σε ένα  ποίημα  του  Pablo  Neruda , είναι  η έκτη ολοκληρωμένη δουλειά  του  και  μουσικά   συγχωνεύει   επιδράσεις  από το  Tex Mex ,  την αμερικάνικη  folk  και   δημιουργούς  όπως  ο  Ry  Cooder  , o   Dylan  , οι  Calexico  και οι   Giant    Sand  .

                         


14.  HAIM                                     DAYS    ARE  GONE  

                                            HAIM-Days-Are-Gone.jpg

Οι   Haim  από  το   Los   Angeles  είναι άλλη   μία  γυναικεία  υπόθεση .Βασικά  μέλη του συγκροτήματος   είναι  τρεις  αδελφές  με  το επώνυμο  Haim .Η  μουσική τους  έχει  περιγραφεί  ως "η  νέα folk  συναντά  το  rythm n' blues  της  δεκαετίας  του  90" , ενώ παράλληλα θυμίζουν   έντονα  τους θρυλικούς  Fleetwood   Mac και  τις  προσωπικές   δημιουργίες  των  θηλυκών  μελών τους , της  Stevie Nicks   και  της  Christine  MacVie .Το  Days   are  gone   είναι  το πρώτο τους  άλμπουμ  και  είναι  ένα σύνολο  από   μικρά  pop  και  rock  διαμάντια  που συχνά  λοξοκοιτάζουν   και προς  περισσότερο   μαύρες επιρροές    όπως  οι  TLC  και  οι  Destiny's  Child 

                               

15.  DEAFHEAVEN                     SUNBATHER

                                             sunbather.jpg

Λίγο  πιο πάνω από το   Λος  Άντζελες  ,από  το   Σαν Φρανσίσκο   , μας  έρχεται  τo  καλύτερο  heavy metal άλπουμ της χρονιάς   .To Sunbather είναι το δεύτερο άλμπουμ του   συγκροτήματος   Deafheaven  μετά το Roads to Judah του 2011 στην εταιρία Deathwish . Κι ενώ το Roads to Judah ήταν μελαγχολικό και επικεντρωμένο σε περισσότερο black metal κατευθύνσεις , το Sunbather είναι φωτεινό , δομημένο σε περισσότερο ροκ ,και γιατί όχι και pop , κατευθύνσεις , χωρίς φυσικά να προδίδεται η " μεταλλική" ταυτότητα του ήχου τους , επικό και μεγαλεπήβολο . 

                                     

16. PARQUET   COURTS         LIGHT UP  GOLD
                                            parquet courts.jpg
To   ανεπιτήδευτο  και   ακατέργαστο   ροκ  αυτού  του   τετραμελούς   σχήματος  από  το  Brooklyn  της  Νέας  Υόρκης   θυμίζει έντονα   τους  περίφημους  Modern  Lovers  του  Jonathan  Richman .To  Light up  gold   είναι  γεμάτο  από  μικρούς   δυναμίτες   που σκορπίζουν   στο πέρασμά  τους  την αδρεναλίνη  μιας   οργισμένης   εφηβικής  γενιάς
                             

17.      NICK CAVE AND THE BAD SEEDS    PUSH THE SKY AWAY               
                                                 cave nick.jpg

Για   παραπάνω   από  τριάντα   χρόνια   ο  Nick   Cave  έχει  σταθεί  ως μία  εμβληματική   φιγούρα  στο χώρο  της   μουσικής .Κάθε  άλμπουμ  του αποτελεί  ένα   ξεχωριστό  γεγονός  ,άλλη  μία  ψηφίδα  στο  καλλιτεχνικό  όραμα  που  υπηρετεί  με τόσο μεγάλη  αφοσίωση  όλα  αυτά  τα χρόνια . Το Push  the   sky away   σηματοδοτεί   την  επιστροφή του    σε  περισσότερο  λυρικούς   και ελεγειακούς  τόνους   και  είναι  φυσικά  μία  πραγματικά  σπουδαία  δουλειά .
                             

18.      THE  KNIΦE      SHAKING THE  HABITUAL
                                                 shaking the.jpg
 Άλλο  ένα  συγκρότημα  από τη Σκανδιναβία   .Οι  Knife   είναι  ένα  ντουέτο   ηλεκτρονικής  χορευτικής  μουσικής που έχει την έδρα του  στη  Στοκχόλμη  .Το  Shaking  the  habitual [ο τίτλος   παραπέμπει  στον Michel  Foucault]   είναι το τέταρτο άλμπουμ τους  και   είναι  εμπνευσμένο  από  τις  μελέτες  των μελών  του συγκροτήματος  πάνω στο φεμινισμό  και στις θεωρίες  περί τρίτου φύλου .Μουσικά  η  βάση του άλμπουμ  είναι  ο  χορευτικός  ήχος και τα  παρακλάδια  του  ,όπως η techno μουσική , η synthpop ,η   drone και  η dark ambient .
                                 

19.      JULIA   HOLTER     LOUD  CITY  SONG              
                                                 loud city.jpg 
H   Julia  Holter   ανήκει  στην  ίδια  συνομοταξία   γυναικών -δημιουργών  όπως  η  Laurie  Anderson , η  Kate  Bush  και η   Julianna  Barwick  .Η  μουσική  της   είναι  ένα  ιδιόμορφο  είδος  πειραματικής  folk , με πολλά  στοιχεία  από την ambient  και τον ηλεκτρονικό ήχο . Στο   Loud  city  song  ,τρίτη της  δουλειά , διευρύνει   τις  ενορχηστρώσεις  των τραγουδιών της  και το αποτέλεσμα  είναι   ένα  σύνολο  ήχων και  συναισθημάτων  που   θα  ταίριαζαν απόλυτα    σε  ένα  παρανοϊκό   καμπαρέ . Άλλωστε   η  έμπνευσή  της  γι'αυτό  το  άλμπουμ  προέρχεται  από τη νουβέλα  του Colette   "Gigi" ,η  οποία  μεταφέρθηκε  ως   musical   στον κινηματογράφο to  1958 .
                               

20.      THE NATIONAL      TROUBLE WILL FIND  ME
                       
                                                  national.jpg

Ένα  εξαιρετικό  έργο που   εστιάζει  στιχουργικά   στους δαίμονες  που συνοδεύουν   την  παράδοση   ενός  ανθρώπου  στο ερωτικό του  πάθος , το  Trouble  will find  me ,είναι  σκοτεινό , αγχωτικό  , εσωστρεφές  αλλά     την ίδια  στιγμή   λυρικό  και  ποιητικό ,  ενώ  η βαρύτονη ερμηνεία  του  Matt  Berninger  παραπέμπει   σε  ερμηνευτές όπως  ο  Roy  Orbison , ο Nick  Cave , ο Ian Curtis και  ο Leonard  Cohen .

                                 


21. MIKAL   CRONIN                 MCII

                                            alt

Οι  ηλιόλουστες   μέρες  του Καλιφορνέζικου  καλοκαιριού  αποτυπώνονται  με  τον πιο  χαρακτηριστικό τρόπο  στις  δέκα  εξαιρετικές  συνθέσεις  της δεύτερης  δουλειάς  του  μουσικού και  τραγουδοποιού Mikal  Cronin. Με  μία  αύρα  που  φέρνει  τις αισθήσεις  πίσω στα  τέλη της  δεκαετίας  του  60 , τότε που οι κιθάρες κεντούσαν   ακαταμάχητες  μελωδίες  .

                           


22. DAVID BOWIE        THE NEXT DAY
                                                   bowie.jpg                                 alt                                                     alt
H   «επόμενη  μέρα»  βρίσκει  τον  Λεπτό Λευκό  Δούκα  σε μία   πραγματικά   δημιουργική αναγέννηση ,καθώς τόσο  ο ήχος  όσο  και  οι  συνθέσεις  φέρνουν  στο μυαλό  τις ένδοξες  μέρες  του παρελθόντος , χωρίς όμως να υπάρχει η παραμικρή ένδειξη  καπήλευσής  του .Κι  είναι  από το εξώφυλλο που διαπιστώνει κανείς  την επιθυμία του δημιουργού να παρακάμψει  τα χρόνια  της συνθετικής και καλλιτεχνικής δυστοκίας  , και να επανασυνδεθεί  με  δουλειές -σταθμούς  όπως το  Heroes  και  το  Scary Monsters . 

                              

23. ATOMS   FOR  PEACE     AMOK
                                            amok.jpg
                                            alt
                                                  alt                                                                                                                              Oι   Atoms   for  peace  είναι  η  καλλιτεχνική   συνάντηση   μερικών  από  τα  σπουδαιότερα  ονόματα  στο χώρο  της ροκ  μουσικής  των τελευταίων   30  χρόνων .Ο  Tom  Yorke , ο    παραγωγός των      Radiohead   Nigel  Godrich , ο  μπασίστας  των  Red  Hot  Chili  Peppers   Flea , ο Joey   Waronker  συνευρίσκονται   στο στούντιο   και   δημιουργούν ένα  πειραματικό    άλμπουμ  ηλεκτρονικής  μουσικής , το  οποίο   υφολογικά θυμίζει  την  προσωπική  δουλειά  του  Yorke  The  Eraser .

                                 

24. HOOKWORMS        PEARL  MYSTIC 
       
                                                  alt                                                                           alt
                                                 alt
Το   πρωτόλειο  άλμπουμ  αυτού του συγκροτήματος  από το Leeds  είναι       μια      πραγματικά  ευχάριστη έκπληξη . Το Pearl  Mystic  συνδυάζει  τις καλύτερες  στιγμές  των Spacemen   3   και  των  πρώιμων  Verve και  χάνεται  μέσα  σε  δαιδαλώδεις   ψυχεδελικούς διαδρόμους   ,  γεμάτους  από   LSD   σύννεφα 



25. NINE INCH NAILS     HESITATION MARKS

                                                  alt
Συνθετική   pop , jazz   χρώματα , funky περιπτύξεις  , heavy  metal  κιθάρες  , ambient   ηχητικά  τοπία ,industrial  αισθητική  , όλα δηλαδή   τα  βασικά  συστατικά  του  ήχου  του  σπουδαίου  αυτού συγκροτήματος  είναι  παρόντα  και  στο  Hesitation  Marks , έναν  δίσκο  που επιδιώκει να  αποτελέσει  τη συνέχεια  του  αριστουργηματικού  Downward  Spiral  και  σχεδόν  τα καταφέρνει 
                                      


26. JON  HOPKINS      IMMUNITY
                                            immunity.jpg

                                                  alt
Ο  παραγωγός   και  συνθέτης  Jon  Hopkins    άρχισε  την  καριέρα  του  παίζοντας  keyboard  δίπλα  στην Imogen  Heap , ενώ  παράλληλα  έχει συνεργαστεί  με  τον  Brian   Eno , τους   Coldplay   και τον  David Holmes .Μουσικά κινείται   στο χώρο  της  ηλεκτρονικής  dance  μουσικής   με   ambient  αποχρώσεις   και το  Immunity  ,το  οποίο προτάθηκε   για  το βραβείο    Mercury    2013 ,   είναι  το  τέταρτο  άλμπουμ  του .
                             


27. DISCLOSURE         SETTLE

                                           settle.jpg

                                            alt

Χαρακτηρίζονται  ως οι  εκπρόσωποι  του νέου  κύματος   του  βρετανικού House ήχου . Οι  Disclosure , δύο  αδέρφια  από  το  Surrey  , οι  Guy  και   Howard   Lawrence  , με  το   παρθενικό  τους  άλμπουμ  Settle ξαναζεσταίνουν  σε νέα  φωτιά  τον ήχο  που ανδρώθηκε  στα clubs   του Detroit   ,του Chicago , του   Sheffield  και του   Manchester .Από  τα καλύτερα  χορευτικά άλμπουμς  για το  2013

                           


28. TIM HECKER        VIRGINS

                                           virgins.jpg

                                             alt

Η έδρα  του  Tim   Hecker   είναι  το  Τορόντο  του  Καναδά .Η  μουσική  του  ένα  ευφυές  πάντρεμα  avant garde   ήχων   και  ambient  αισθητικής . Το  Virgins  είναι  το  έβδομο  άλμπουμ  του  και σαφώς  το καλύτερο  από όσα  μας έχει  παρουσιάσει από το  2001 .Μινιμαλιστικό , μυστηριώδες , ασυμβίβαστο  κι όμως  φιλόδοξο .

                                 


29. ANNA   CALVI     ONE  BREATH

                                           anna calvi.jpg

                                            alt    

Το  ομώνυμο  άλμπουμ της   πριν  από  δύο χρόνια  ήταν  μία πραγματική αποκάλυψη . Μια   παθιασμένη εκσπερμάτωση  του μαύρου που μπορεί να κρύβεται  μέσα σε μία  ερωτευμένη   γυναικεία  καρδιά .Η συνέχεια  One  Breath είναι   ακόμη πιο σκοτεινή  και  ύπουλη .Εδώ το πάθος δεν εκρήγνυται  τόσο  εύκολα . Υφέρπει  και περικυκλώνει αργά τον ακροατή  ,αφήνοντας  τον στο τέλος χωρίς  ανάσα .

                             


30. SIGUR   ROS                     KVEIKUR

                                           alt

Η  μουσική  των  Sigur  Ros  μοιάζει  με  τα  γκέιζερ  ,τους θερμοπίδακες  που  κατακλύζουν τα  τοπία  της παγωμένης πατρίδας  τους της Ισλανδίας . Είναι  γεμάτη από  εκείνη τη θέρμη  που αναδύεται  ακατέργαστη από το  εσωτερικό  της  ανθρώπινης  ψυχής . Στο  έβδομο άλμπουμ τους  Kveikur επιχειρούν μια μικρή στροφή  σε πιο  ροκ δρόμους , χωρίς  ωστόσο να   αλλοιώνεται  σημαντικά  η  κρυστάλλινη  υφή των τραγουδιών  τους 

                           [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=dF6E47Pn6mY]

Ευτυχισμένο   2014   
Κώστας   Τσιαχρής  

RSS: Θέματα, Σχόλια
Powered by Pathfinder blogs