ΕΝΑ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Το  κόμικ  , μία παραγνωρισμένη και ίσως παρεξηγημένη μορφή  τέχνης . Προφανώς επειδή  στη συνείδηση  των περισσότερων  συνδέεται  με το παιδί , με μια αθωότητα  που δε συμβιβάζεται με το δυναμισμό  και τις φιλοδοξίες  της ώριμης γενιάς . Ίσως πάλι   η απλοϊκότητα  των μηνυμάτων  και η ροπή των δημιουργών προς  το  διασκεδάζειν  τους αναγνώστες  να αποτρέπουν   τους  σοβαρούς   μελετητές  της τέχνης  ν' αποδεχτούν  , εκτός  κάποιων εξαιρέσεων   ,  το καλλιτεχνικό   του  περιεχόμενο  ή έστω να στρέψουν την προσοχή τους  προς  τη μελέτη  του . Εξαρτάται  , φυσικά , κι από το είδος   της δημιουργίας  και σε τελική ανάλυση  , θα μου πείτε , σε όλα τα είδη έκφρασης υπάρχουν  κακές  , μέτριες ή αξιόλογες  προσπάθειες . Συμφωνώ  , αλλά  εξακολουθώ να πιστεύω πως η προκατάληψη υπάρχει . Ακόμη  και στον γράφοντα . Έτσι , όταν έπεσε στα χέρια  μου  το πρώτο τεύχος  ενός  κόμικ    μιας δημιουργικής ομάδας  από   το χώρο  των Εξαρχείων ,  ήμουν ιδιαίτερα  επιφυλακτικός  όσον αφορά  την αισθητική συγκίνηση  που θα μπορούσε να μου προσφέρει .  Η επιφύλαξή  μου  χάθηκε γρήγορα , καθώς ήρθα αντιμέτωπος  με  μία  παρθενική μεν  και  όχι πάντοτε ολοκληρωμένη   δοκιμή  να εκφραστεί μέσω  σχεδίων  ο εφιάλτης  της πόλης , ωστόσο ειλικρινή  και  αποκαλυπτική κάποιες φορές  για  τον τρόπο με τον οποίο ένας νέος  της γενιάς    του Κανενός    βιώνει  το αστικό κενό . Συχνά  το μήνυμα γίνεται ωμό  και  ρίχνεται με όλο το βάρος  του στη συνείδηση  του αναγνώστη , που βόσκει γαλήνια   σε  λιπαρά  λιβάδια  και ξαφνικά   αναταράζεται  , δεχόμενη το  αμείλικτο    ράπισμα    του  ποιμένα . Ευχάριστο  η δημιουργικότητα των νέων να εκφράζεται   με τέτοιους ρυθμούς  και να  βρίσκει  κανείς μιαν άλλη ποίηση  κάτω  από    φιγούρες  μολυβιού . 

Τσιαχρής  Κώστας